Spod Domu Handlowego „Jubilat" wyruszamy ul. Kościuszki na Salwator. Po drodze pod nr. 37 znajduje się dawny Dwór Łowczego, nazywany także „pałacem" lub „karczmą Pańską". Powstał zapewne w 1 poł. XVII w., choć badania ujawniły detale z XVI w. Od 2 poł. XVIII w. należał do Norbertanek, które posiadłość odnowiły. Wedle tradycji tutaj mieściła się siedziba królewskiego łowczego.
Półwsie Zwierzynieckie i Zwierzyniec należą do najstarszych podkrakowskich osad. Dziś o tych stronach zwykło mówić się Salwator, a wzniesione przed kilkudziesięciu laty osiedle willowe skupione wokół kościoła Najświętszego Salwatora nadało nazwę tej okolicy, choć historyczny Zwierzyniec wraz z Pólwsiem obejmowały kiedyś rozległy obszar, w tym także Błonia.

Legendy wiążą powstanie wczesnośredniowiecznego Zwierzyńca z czasami Państwa Wielkomorawskiego i panowaniem pierwszych Piastów, a starosłowiańskie tradycje przechował w nazwie do dziś niewielki drewniany kościółek, z dawna zwany potocznie „gontyną" pod wezwaniem św. Małgorzaty. W pierwszych wiekach naszej państwowości Zwierzyniec należał do książąt rezydujących na Wawelu, korzystających zapewne z terenów łowieckich na Zwierzyńcu. Prawdopodobnie z pocz. XII w. osada przeszła na własność Piotra Własta. Z inspiracji tego możnowładcy - zdaniem Długosza - przebudowano kościół Najświętszego Salwatora. W 2 poł. XII w. rycerz Jaksa Gryfita ufundował w 1162 (lub pomiędzy 1166-1176) romańskie opactwo norbertańskie, sprowadzając doń z Czech zakonników i zakonnice reguły św. Norberta. Siostry norbertanki od stuleci lud krakowski nazywał Pannami Zwierzynieckimi. Z fundacją klasztoru pojawia się w dokumentach po raz pierwszy nazwa Zwierzyniec. Gospodarzami Zwierzyńca i Półwsia były do 1910 Panny Norbertanki, które założyły tutaj szkołę, szpital, jak i zorganizowały całe zaplecze gospodarcze potrzebne każdej osadzie. Dzielił Zwierzyniec z Krakowem tryumfy i klęski, które, podobnie jak i stolicę, trapiły tę niewielką wioskę. Mieszkańcy Zwierzyńca trudnili się rolnictwem, ogrodnictwem, wypasem bydła.

1 »